Czytania na Niedziel i 安i皻a

XXIV Niedziela Zwyk豉

 

 

(2 Kor 5,19)
W Chrystusie B鏬 pojedna 鈍iat ze sob, nam za przekaza s這wo jednania.

 

(Wj 32,7-11.13-14)
Gdy Moj瞠sz przebywa na g鏎ze Synaj, B鏬 rzek do niego: ”Zst徙 na d馧, bo sprzeniewierzy si lud tw鎩, kt鏎y wyprowadzi貫 z ziemi egipskiej. Bardzo szybko odwr鏂ili si od drogi, kt鏎 im nakaza貫m, i utworzyli sobie pos庵 cielca ulany z metalu, i oddali mu pok這n, i z這篡li mu ofiary, m闚i帷: "Izraelu, oto tw鎩 b鏬, kt鏎y ci wyprowadzi z ziemi egipskiej”. I jeszcze powiedzia Pan do Moj瞠sza: ”Widz, 瞠 lud ten jest ludem o twardym karku. Zostaw Mnie przeto w spokoju, aby rozpali si gniew m鎩 na nich. Chc ich wyniszczy, a ciebie uczyni wielkim ludem”. Moj瞠sz jednak zacz掖 usilnie b豉ga Pana, Boga swego, i m闚i: ”Dlaczego, Panie, p這nie gniew Tw鎩 przeciw ludowi Twemu, kt鏎y wyprowadzi貫 z ziemi egipskiej wielk moc i siln r瘯? Wspomnij na Abrahama, Izaaka i Izraela, Twoje s逝gi, kt鏎ym przysi庵貫 na samego siebie, m闚i帷 do nich: "Uczyni potomstwo wasze tak liczne jak gwiazdy niebieskie i ca陰 ziemi, o kt鏎ej m闚i貫m, dam waszym potomkom, i posi康 j na wieki”. W闚czas to Pan zaniecha z豉, jakie zamierza zes豉 na sw鎩 lud.


(Ps 51,3-4.12-13.17 i 19)
REFREN: Wstan i wr鏂 do mojego ojca


Zmi逝j si nade mn, Bo瞠, w 豉skawo軼i swojej,
w ogromie swej lito軼i zg豉d moj nieprawo嗆.
Obmyj mnie zupe軟ie z mojej winy
i oczy嗆 mnie z grzechu mojego.


Stw鏎z, o Bo瞠, we mnie serce czyste
i odn闚 we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza
i nie odbieraj mi 鈍i皻ego ducha swego.


Panie, otw鏎z wargi moje,
a usta moje b璠 g這si Twoj chwa喚.
Bo瞠, moj ofiar jest duch skruszony,
pokornym i skruszonym sercem Ty, Bo瞠, nie gardzisz.


(1 Tm 1,12-17)
Dzi瘯i sk豉dam Temu, kt鏎y mi przyoblek moc, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, 瞠 uzna mnie za godnego wiary, skoro przeznaczy do pos逝gi mnie, ongi blu幡ierc, prze郵adowc i oszczerc. Dost徙i貫m jednak mi這sierdzia, poniewa dzia豉貫m z nie鈍iadomo軼i, w niewierze. A nad miar obfit okaza豉 si 豉ska naszego Pana wraz z wiar i mi這軼i, kt鏎a jest w Chrystusie Jezusie. Nauka to zas逝guj帷a na wiar i godna ca趾owitego uznania, 瞠 Chrystus Jezus przyszed na 鈍iat zbawi grzesznik闚, spo鈔鏚 kt鏎ych ja jestem pierwszy. Lecz dost徙i貫m mi這sierdzia po to, by we mnie pierwszym Jezus Chrystus pokaza ca陰 wielkoduszno嗆 jako przyk豉d dla tych, kt鏎zy w Niego wierzy b璠 dla 篡cia wiecznego. A Kr鏊owi wiek闚 nie鄉iertelnemu, niewidzialnemu, Bogu samemu cze嗆 i chwa豉 na wieki wiek闚. Amen.


Aklamacja (2 Kor 5,19)
W Chrystusie B鏬 pojedna 鈍iat ze sob, nam za przekaza s這wo jednania.


(π 15,1-32)
Zbli瘸li si do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go s逝cha. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Pi鄉ie: „Ten przyjmuje grzesznik闚 i jada z nimi”. Opowiedzia im wtedy nast瘼uj帷 przypowie嗆: „Kt騜 z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedn z nich, nie zostawia dziewi耩dziesi璚iu dziewi璚iu na pustyni i nie idzie za zgubion, a j znajdzie? A gdy j znajdzie, bierze z rado軼i na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaci馧 i s御iad闚 i m闚i im: "Cieszcie si ze mn, bo znalaz貫m owc, kt鏎a mi zgin窸a". Powiadam wam: Tak samo w niebie wi瘯sza b璠zie rado嗆 z jednego grzesznika, kt鏎y si nawraca, ni z dziewi耩dziesi璚iu dziewi璚iu sprawiedliwych, kt鏎zy nie potrzebuj nawr鏂enia. Albo je郵i jaka kobieta, maj帷 dziesi耩 drachm, zgubi jedn drachm, czy nie zapala 鈍iat豉, nie wymiata domu i nie szuka starannie, a j znajdzie? A znalaz連zy j, sprasza przyjaci馧ki i s御iadki i m闚i: "Cieszcie si ze mn, bo znalaz豉m drachm, kt鏎 zgubi豉m". Tak samo, powiadam wam, rado嗆 powstaje u anio堯w Bo篡ch z jednego grzesznika, kt鏎y si nawraca”. Powiedzia te: „Pewien cz這wiek mia dw鏂h syn闚. M這dszy z nich rzek do ojca: "Ojcze, daj mi cz窷 maj徠ku, kt鏎a na mnie przypada". Podzieli wi璚 maj徠ek mi璠zy nich. Nied逝go potem m這dszy syn, zabrawszy wszystko, odjecha w dalekie strony i tam roztrwoni sw鎩 maj徠ek, 篡j帷 rozrzutnie. A gdy wszystko wyda, nasta ci篹ki g堯d w owej krainie i on sam zacz掖 cierpie niedostatek. Poszed i przysta do jednego z obywateli owej krainy, a ten pos豉 go na pola, 瞠by pas 鈍inie. Pragn掖 on nape軟i sw鎩 穎陰dek str彗ami, kt鏎ymi 篡wi造 si 鈍inie, lecz nikt mu ich nie dawa. Wtedy zastanowi si i rzek: "Ilu to najemnik闚 mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z g這du gin. Zabior si i p鎩d do mego ojca, i powiem mu: Ojcze zgrzeszy貫m przeciw Bogu i wzgl璠em ciebie, ju nie jestem godzien nazywa si twoim synem: uczy mi cho熲y jednym z najemnik闚". Wybra si wi璚 i poszed do swojego ojca. A gdy by jeszcze daleko, ujrza go jego ojciec i wzruszy si g喚boko; wybieg naprzeciw niego, rzuci mu si na szyj i uca這wa go. A syn rzek do niego: "Ojcze, zgrzeszy貫m przeciw Bogu i wzgl璠em ciebie, ju nie jestem godzien nazywa si twoim synem". Lecz ojciec rzek do swoich s逝g: "Przynie軼ie szybko najlepsz sukni i ubierzcie go; dajcie mu te pier軼ie na r瘯 i sanda造 na nogi. Przyprowad嬈ie utuczone ciel i zabijcie: b璠ziemy ucztowa i bawi si; poniewa ten m鎩 syn by umar造, a zn闚 o篡; zagin掖, a odnalaz si". I zacz瘭i si bawi. Tymczasem starszy jego syn przebywa na polu. Gdy wraca i by blisko domu, us造sza muzyk i ta鎍e. Przywo豉 jednego ze s逝g i pyta go, co to znaczy. Ten mu rzek: "Tw鎩 brat powr鏂i, a ojciec tw鎩 kaza zabi utuczone ciel, poniewa odzyska go zdrowego". Na to rozgniewa si i nie chcia wej嗆; wtedy ojciec jego wyszed i t逝maczy mu. Lecz on odpowiedzia ojcu: "Oto tyle lat ci s逝輳 i nigdy nie przekroczy貫m twojego rozkazu; ale mnie nie da貫 nigdy ko幢璚ia, 瞠bym si zabawi z przyjaci馧mi. Skoro jednak wr鏂i ten syn tw鎩, kt鏎y roztrwoni tw鎩 maj徠ek z nierz康nicami, kaza貫 zabi dla niego utuczone ciel". Lecz on mu odpowiedzia: «Moje dziecko, ty zawsze jeste przy mnie i wszystko moje do ciebie nale篡. A trzeba si weseli i cieszy z tego, 瞠 ten brat tw鎩 by umar造, a zn闚 o篡; zagin掖, a odnalaz si”.