Strona G堯wna

 

 

XXIV Niedziela Zwyk豉

15.09.2019 r.

 




(2 Kor 5,19)
W Chrystusie B鏬 pojedna 鈍iat ze sob, nam za przekaza s這wo jednania.

 

 

 

 



(π 15,1-32)

 Zbli瘸li si do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go s逝cha. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Pi鄉ie: „Ten przyjmuje grzesznik闚 i jada z nimi”. Opowiedzia im wtedy nast瘼uj帷 przypowie嗆: „Kt騜 z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedn z nich, nie zostawia dziewi耩dziesi璚iu dziewi璚iu na pustyni i nie idzie za zgubion, a j znajdzie? A gdy j znajdzie, bierze z rado軼i na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaci馧 i s御iad闚 i m闚i im: "Cieszcie si ze mn, bo znalaz貫m owc, kt鏎a mi zgin窸a". Powiadam wam: Tak samo w niebie wi瘯sza b璠zie rado嗆 z jednego grzesznika, kt鏎y si nawraca, ni z dziewi耩dziesi璚iu dziewi璚iu sprawiedliwych, kt鏎zy nie potrzebuj nawr鏂enia. Albo je郵i jaka kobieta, maj帷 dziesi耩 drachm, zgubi jedn drachm, czy nie zapala 鈍iat豉, nie wymiata domu i nie szuka starannie, a j znajdzie? A znalaz連zy j, sprasza przyjaci馧ki i s御iadki i m闚i: "Cieszcie si ze mn, bo znalaz豉m drachm, kt鏎 zgubi豉m". Tak samo, powiadam wam, rado嗆 powstaje u anio堯w Bo篡ch z jednego grzesznika, kt鏎y si nawraca”. Powiedzia te: „Pewien cz這wiek mia dw鏂h syn闚. M這dszy z nich rzek do ojca: "Ojcze, daj mi cz窷 maj徠ku, kt鏎a na mnie przypada". Podzieli wi璚 maj徠ek mi璠zy nich. Nied逝go potem m這dszy syn, zabrawszy wszystko, odjecha w dalekie strony i tam roztrwoni sw鎩 maj徠ek, 篡j帷 rozrzutnie. A gdy wszystko wyda, nasta ci篹ki g堯d w owej krainie i on sam zacz掖 cierpie niedostatek. Poszed i przysta do jednego z obywateli owej krainy, a ten pos豉 go na pola, 瞠by pas 鈍inie. Pragn掖 on nape軟i sw鎩 穎陰dek str彗ami, kt鏎ymi 篡wi造 si 鈍inie, lecz nikt mu ich nie dawa. Wtedy zastanowi si i rzek: "Ilu to najemnik闚 mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z g這du gin. Zabior si i p鎩d do mego ojca, i powiem mu: Ojcze zgrzeszy貫m przeciw Bogu i wzgl璠em ciebie, ju nie jestem godzien nazywa si twoim synem: uczy mi cho熲y jednym z najemnik闚". Wybra si wi璚 i poszed do swojego ojca. A gdy by jeszcze daleko, ujrza go jego ojciec i wzruszy si g喚boko; wybieg naprzeciw niego, rzuci mu si na szyj i uca這wa go. A syn rzek do niego: "Ojcze, zgrzeszy貫m przeciw Bogu i wzgl璠em ciebie, ju nie jestem godzien nazywa si twoim synem". Lecz ojciec rzek do swoich s逝g: "Przynie軼ie szybko najlepsz sukni i ubierzcie go; dajcie mu te pier軼ie na r瘯 i sanda造 na nogi. Przyprowad嬈ie utuczone ciel i zabijcie: b璠ziemy ucztowa i bawi si; poniewa ten m鎩 syn by umar造, a zn闚 o篡; zagin掖, a odnalaz si". I zacz瘭i si bawi. Tymczasem starszy jego syn przebywa na polu. Gdy wraca i by blisko domu, us造sza muzyk i ta鎍e. Przywo豉 jednego ze s逝g i pyta go, co to znaczy. Ten mu rzek: "Tw鎩 brat powr鏂i, a ojciec tw鎩 kaza zabi utuczone ciel, poniewa odzyska go zdrowego". Na to rozgniewa si i nie chcia wej嗆; wtedy ojciec jego wyszed i t逝maczy mu. Lecz on odpowiedzia ojcu: "Oto tyle lat ci s逝輳 i nigdy nie przekroczy貫m twojego rozkazu; ale mnie nie da貫 nigdy ko幢璚ia, 瞠bym si zabawi z przyjaci馧mi. Skoro jednak wr鏂i ten syn tw鎩, kt鏎y roztrwoni tw鎩 maj徠ek z nierz康nicami, kaza貫 zabi dla niego utuczone ciel". Lecz on mu odpowiedzia: «Moje dziecko, ty zawsze jeste przy mnie i wszystko moje do ciebie nale篡. A trzeba si weseli i cieszy z tego, 瞠 ten brat tw鎩 by umar造, a zn闚 o篡; zagin掖, a odnalaz si”.

 

 

 

 

S這wo Bo瞠 wychodzi dzisiaj naprzeciw naszej sk這nno軼i do ocen i os康闚, dzielenia ludzi na dobrych i z造ch. Cudze braki, wady, przewinienia cz瘰to budz w nas oburzenie i niech耩. Tymczasem wszyscy w r闚nym stopniu potrzebujemy mi這sierdzia. Je郵i dane jest nam dostrzec s豉bo軼i naszych bli幡ich, to tylko po to, by鄉y jak Abraham or璠owali za nimi u Boga. Z nadziej, 瞠 kto inny, widz帷 nasze z這, pomodli si i za nas.


ks. Jaros豉w Januszewski, "Oremus" wrzesie 2007, s. 68

 

 

(π 12,13-21)
Kto z t逝mu rzek do Jezusa: Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, 瞠by si podzieli ze mn spadkiem. Lecz On mu odpowiedzia: Cz這wieku, kt騜 Mi ustanowi s璠zi albo rozjemc nad wami? Powiedzia te do nich: Uwa瘸jcie i strze盧ie si wszelkiej chciwo軼i, bo nawet gdy kto op造wa [we wszystko], 篡cie jego nie jest zale積e od jego mienia. I opowiedzia im przypowie嗆: Pewnemu zamo積emu cz這wiekowi dobrze obrodzi這 pole. I rozwa瘸 sam w sobie: Co tu pocz望? Nie mam gdzie pomie軼i moich zbior闚. I rzek: Tak zrobi: zburz moje spichlerze, a pobuduj wi瘯sze i tam zgromadz ca貫 zbo瞠 i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby d鏏r, na d逝gie lata z這穎ne; odpoczywaj, jedz, pij i u篡waj! Lecz B鏬 rzek do niego: G逝pcze, jeszcze tej nocy za膨daj twojej duszy od ciebie; komu wi璚 przypadnie to, co przygotowa? Tak dzieje si z ka盥ym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.